Hallo Medebloggers.

Omdat deze migratie nogal wat problemen veroorzaakte.
heb ik nu een eigen domein rias-weblog.nl
Hierin ga ik verder waar ik gebleven was.

Klik op deze link om naar mijn huidige, actieve weblog te gaan. RIAS-WEBLOG.NL

Met vriendelijke groet Ria

De rust is weergekeerd.
Iedereen is gezond teruggekomen van vakantie.
Onze vakantiehond- muffin- en vogeltje tweety zijn er ook niet meer, de ene terug naar huis de ander gevlogen.
Nu is er weer tijd om logjes te lezen en het boek , De wolvenvrouw,  ligt op de tuintafel, klaar om eindelijk uitgelezen te worden.
Langzaam schuift het gemis om om muffin en tweety naar de achtergrond en zittend ,voor het tuinhuis, met  de mooie tuin en pracht uitzicht, kijk ik naar het huis en leuk terras en overvalt me een héérlijk vakantiehuisgevoel – thuis.

Krijg nou toch wat.
Zo vroeg in de morgen.
Wat is er ,wat zoek je?
De zaklantaarn.Ze zit vóór het kastje en tuurt in de rieten manden ,waarin alle nuttige en onnuttige dingen worden gedumpt.
Uit het zicht ,dat is netter.
Zaklantaarn? Waarvoor heb je die nodig? Hij ligt vlak voor je neus ,als je tenminste de zaklantaarn bedoelt.
Grapjas.
Maar..eh wat zoek je dan met de zaklantaarn?
Mijn lenzen natuurlijk.
Hè hè ,dat is dan helemaal duidelijk.

Speurend over het tapijt naar de glazen dingen schiet ze even in de lach.
Niet te geloven.
Hier kruipt ze over de grond,zo blind als een mol, met in haar kielzog haar partner.
Hoe kan ze nu zien ,ondanks het licht van de zaklantaarn, als ze niks ziet?
Het voelt alsof ze oogkleppen opheeft.
Hier is de zaklantaarn.
Als jij nu even over het tapijt schijnt ,misschien zie jij ze wel, er schiet mij n.l iets te binnen.
Ik heb ook nog mijn computerbril.

Moeizaam komt hij overeind.
Die haal ík wel voor je, anders struikel je nog ergens over.
Sinds wanneer heb je die bril eigenlijk ?
Daar weet ik niet eens wat van.
Och ik was in de stad met Lydie , die liet haar ogen testen, dus ik ook maar meteen.
De laatste tijd had ik veel last van hoofdpijn als ik achter de laptop had gezeten.
De ogen waren niet achteruit gegaan ,doch het was misschien wel een goed idee om het twee weken te proberen en, echt waar ,het helpt.
Waar ligt dat ding eigenlijk?
Och domme vraag, zo'n pietje precies als jij heeft die natuurlijk bij de notebook liggen.

Oh, jeetje,nee hè, het zal niet waar wezen.
Wat nou weer hoort ze hem mompelen, vrouwen………..ja ja.
Weet je ik was erg vroeg wakker vanochtend en toen heb ik een poos in bed liggen lezen, daarna ben ik toch weer in slaap gevallen.
Waarschijnlijk liggen ze dus in de slaapkamer op het nachtkastje of onder het kussen.
Als jij even koffie zet ga ik wel dáár zoeken.
Inmiddels heeft hij de tafel gedekt voor het ontbijt en ze ruikt de koffie.
Dan roept ze ; Ik heb ze gevonden.

De zoektocht ,zo vroeg in de morgen is beeindigd en samen zitten ze aan het ontbijt.
Lachend zegt ze; we hebben de ochtendgymnastiek ook achter de rug, buigen strekken en kruipen.
Na nog een bakje koffie overleggen ze wat te doen die dag.
Zullen we er een dagje uit van maken, vraagt ze liefjes?
We nemen een thermosfles koffie en wat belegde broodjes mee en dan met de honden naar het bos.
Dat is een goed idee, doen we.

Vanmorgen om 11.15 waren ze hier, terug van vakantie.
Hun hond muffin, die vier weken bij ons logeerde en het uit de boom gevallen vogeltje ,tweety genoemd door de meiden en ná 4 dagen door hun te zijn verzorgd ,de rest van de vakantie door mij werd opgevoed, wordt opgehaald.
Gisterenavond heb ik extra voer ingepakt.
Na informatie te hebben ingewonnen zou het vogeltje vrij mogen gaan vliegen.
Omdat het nog maar één weekje zelfstandig voer op nam vroeg ik aan hun nog één weekje voor tweety te zorgen of het bij mij te laten ,zodat ik het daarna vrij zou laten.
Nee ,we nemen het mee naar huis en zorgen er wel goed voor .
Oké het is hun vogeltje en misschien is het ook beter om het in hun tuin vrij te laten,daar zitten soortgenoten.
Om 1 uur vertrekken ze naar hun huis .
Om  3 uur gaat de telefoon.
Oma het vogeltje is weggevlogen ,we hebben het gefilmd, het was zo blij te mogen vliegen.
Elk afscheid doet pijn ,ook het afscheid van tweety.
Van de ene kant ben ik blij dat het zich zo goed heeft ontwikkeld en nu vrij is.
Van de andere kant weet ik niet zeker of tweety het zal redden, die onzekerheid knijpt mijn keel dicht.
Dag tweety, dag lief klein vogeltje ,ondanks het verdriet ben ik blij jou leventje te hebben gered en hoop dat je nog jaren vrij en blij rond mag vliegen.

Boos en verdrietig

Zo laat op de avond ,mijn dochter belde ,ze zijn terug van vakantie .
Vrijdag ,dus overmorgen al komen ze de hond ophalen en tegelijkertijd het vogeltje.
In eerste instantie was ik blij dat het vogeltje mee terug mocht, maar toen ze vertelde dat ze met de kinderen samen het vogeltje zaterdag bij hun wilde loslaten brak er iets in mij.

Het vogeltje(tweety) is vrijdag a.s. 4 weken oud en nadat ik het 3 weken met de hand gevoed heb met pipetje en het nu zelfstandig eet wil ik ook wel graag dat het terugkomt in de natuur maar niet zonder te weten of het ook kans maakt te overleven.

Het is zo tam dat het bij me op de hand komt zitten .
3 weken lang, in het begin om de 3 kwartier voeden, langzamerhand de tijd rekken .
ook de voeding langzaamaan veranderen .
Het heeft me veel tijd en energie gekost .
Misschien ten onrechte maar ik ben er helemaal kapot van dat er zo gemakkelijk over gedacht wordt.

We komen de hond ophalen en nemen meteen het vogeltje ook mee terug.
Morgen ga ik het vogelasiel bellen en raad vragen .
Als het niet mogelijk is dat tweety kans heeft het te overleven in de natuur kopen we desnoods wel zelf een voliére tweedehands.
Zo graag had ik gewild dat ze er zelf ook nog een weekje voor zouden willen zorgen zodat het zeker sterk genoeg zou zijn.
Hierover is het laatste woord nog niet gesproken ,zeker weten.

Ik ben boos ,verdrietig en doodmoe .
Of ik ooit nog de moed zal hebben een diertje te redden daat twijfel ik niet aan, maar om het dan ook zelf groot te brengen ?,ben bang van niet en dat vind ik jammer.

Het lijkt of er al uren voorbij zijn gegaan , haar geduld begint op te raken en ook haar humeur staat inmiddels op een laag pitje.
Weer kijkt ze op het bordje naast de deur en leest ;we zijn geopend van 13.30 -16.00.
Op haar horloge is het nu 14.25 ze zit er dus al bijna één uur.
Ze opent haar handtas en ziet in de agenda dat de datum van de afspraak correct is.
Mensen lopen door de gangen en deuren gaan open en dicht, behalve deze deur no.13 blijft gesloten.

Waarom zit die pief ook achter een deur met dit voor haar een ongeluksgetal?
Haar ogen staren naar de deur alsof ze die wil dwingen open te gaan.
Ze ziet het spionnetje op de deur en weet dat hij háár wel en zij hém niet kan zien.
Resuluut staat ze op, haar geduld is ten einde.
Met de ene hand klopt ze op de deur terwijl de andere de klink grijpt.
Hée de deur is niet op slot, zwaait wijd open door de wind, die door het openstaande raam naar binnen waait en de  gordijnen bollen op .

Doordat haar aandacht ,vrijwel meteen, getrokken werd naar het geopende venster schuin tegenover de deur, ziet ze nu pas de ravage die is aangericht in de spreekkamer.
Alle papieren en andere benodigde materialen zijn van het bureau op de grond terechtgekomen evenals de inhoud van de lades.Ook de archiefkast is de dans niet ontsprongen ,mappen liggen kriskras door elkaar ,hier en daar open plekken.
Even blijft ze als aan de grond genageld staan .
Er moet vast iets naars zijn gebeurd denkt ze bang terwijl ze achterwaarts de gang in strompelt ,zich omkeert en er als een haas vandoor gaat.

Hijgend staat ze voor de balie beneden in de hal .
Help asjeblieft er is iets mis.
Voelt u zich niet goed mevrouw ,komt u maar.
De receptioniste drukt op een knopje en meteen verschijnt er,alsof er al op gewacht wordt, dreunt het door haar hoofd, een in het wit gekleed persoon met een stethoscoop bungelend uit zijn borstzak , die haar naar de bank brengt ,die tegen de wand van de hal staat.
Gaat u rustig zitten en enkele keren diep ademhalen er komt hulp.
De kans om wat uit te leggen krijgt ze niet, er komt een brancard en onverbiddelijk wordt ze weggereden en neergezet in een kleine ruimte, zonder ramen ,met een monitor en alle toeters en bellen.

Alleen gelaten raakt ze compleet in paniek ,stapt van de brancard, gluurt om de hoek van de deur en vlug, zonder te hollen, waardoor ze onmiddelijk zou opvallen, maar met snelle tred ,verdwijnt ze naar buiten.
Wanneer ze een eind ,door een wirwar van straatjes, gelopen heeft, stopt ze en belt de kliniek met de mededeling dat er geen verbinding mogelijk is met de arts op kamer no.13 om de bespreking af te zeggen die ,op dit moment door bijzondere omstandigheden, niet door kan gaan .

Wat ben jij de laatste dagen een vervelend stuk shagrijn zeg, aldus de oudste.

En jij bent shagrijnig geboren.

Pats ,de deur knalt dicht en haar jongste stampt huilend de trap op.

Teder streelt ze de naar haar toegewende rug van haar 10-jarige dochter.
Dit wil ik nog niet, nog lang niet ,hoort ze tussen de snikken door.

Ze herinnert zich dat ze zelf ook pas elf was toen het haar overkwam.
Hoewel ze zelf niets wist had ze twee oudere zussen die het héél gewoon hadden gevonden.
Haar moeder zei alleen dat ze nu een groot meisje was en dat ze het niet tegen de jongens buiten mocht vertellen.
Waarom niet ?
Op die vraag had ze nooit antwoord gekregen .
Gelukkig had haar 2 jaar oudere zus, met wie ze veel omging , haar voorlichting gegeven ,zodat ze toch op de hoogte was van wat er in haar lichaam gebeurde.

Ze vindt haar dochtertje eigenlijk ook nog wel te jong ,maar de natuur vraagt niet om haar mening.

Kom , huil maar even lekker uit en ga dan maar douchen, alles ligt er voor je klaar.
Wanneer je weer beneden bent aan we er rustig over praten.
Zacht sluit ze de deur van haar dochters kamer  met een, beetje weemoedige, glimlach om haar mond.
Kleine meisjes worden véél te snel groot.

Beneden in de tuin vindt ze haar bijna 16 jarige dochter liggend in de hangmat, oortelefoon en gekke bekkentrekkend meedeinend met, waarschijnlijk, housemuziek .

Luister lieverd, wanneer straks je zusje naar beneden komt ,zou ik graag willen dat je aardig tegen haar doet, ze is vandaag een grote meid geworden .

Oooooooooooooooh was ze daarom zo shagrijnig ?
Nou daar kan ik toch niks aan doen?
Jij bent anders ook niet één van de vrolijkste wanneer je menstrueert hoor meisje.
Ga maar even wat lekkers halen bij de bakker.

Wanneer haar dochtertje naar beneden komt ziet ze er fris en weer een beetje opgewekter uit.
Mam je hoeft me eigenlijk niets uit te leggen hoor.
Ik ben alleen wat geschrokken en ook boos dat het nu al zover was ,dacht dat het nog wel enkele jaren zou duren.
Meisje dit gaan we vanavond met ons viertjes gezellig vieren.

Het spel van de dans.

Muziek oma, muziek.
Kleine handjes duwen twee grote gedroogde zuidvruchten, waarvan de pitten een rammelend geluid maken,in haar handen.
Muziek maken oma zó, met haar handjes maakt ze de bewegingen die de ,peervormige op rumba-baallen gelijkende vruchten moeten maken.
Isa schopt haar slippertjes uit en rent dansen het gras op.
Haar blote voetjes fladderen gelijk gebroken vleugeltjes van een vlinder en haar armpjes en beentjes bewegen sierlijk als een elfje.

Oma rammelt met de rumba-ballen alsof ze het haar leven er vanaf hangt.
Telkens wanneer ze even rust rent Isa terug en tikt even op haar hand.
Kom oma kom.
Al dansend klapt en trippelt ze voor oma uit en op de maat van rumba-muziek danst die met haar mee over het gras.
Ze beheerst het spel van de dans .

Djivend en zwingend als in trance  gaan haar gedachten terug naar de vroegere vakantie in Majorca ,alwaar ze samen met een indo-jongen, tijdens een entertainment-avondje in het hotel ,de eerste prijs won met rock-en roll.
Niet dat zíj zo goed was ,maar de jongen was klasse.
De eerste prijs was voor beiden twee vrijkaartjes voor de nachtclub ,kompleet met champagne en optreden van danseressen.
Met z'n vieren hadden we een geweldige avond tot in de kleine uurtjes van de nacht.

Hier op het gras de rumba-ballen ,op Majorca de castagnettes.

Complot

Een sober ingericht vertrek.
Tafel ,tevens diensdoende als bureau en tweezitsbankje.
Tegen de wand een opklapbed met ernaast ,een op gelijke hoogte kast.
De vensterbank breed, met enkele kussentjes erop en groene planten ,wat het geheel een gezellige sfeer biedt.
Het uitzicht is fantastisch mooi om bij weg te dromen.
Maar het mooiste is toch de grote vogel ,met de meest intense kleuren, staande, met weid gespreide vleugels en lange hals, omhoog starend met grote open bek ,alsof hij ergens op wacht.

Verzonken, in gedachten , haar vingers frutselend met het potlood voor zich,zit ze aan tafel en vraagt zich nog steeds af waarom ze hier eigenlijk, min ofmeer opgesloten zit, met alleen de vogel waartegen ze ,als gevolg van eenzaamheid praat als een volwaardigegesprekspartner.
Alles wat ze hem toevertrouwt schrijft ze ook op het papier wat voor haar ligt. 
De hele dag is ze alleen, zonder radio, tv telefoon of andere communicatiemiddelen.
Ze leeft volledig in de anonimiteit.
Pas als het donker is haalt ze de pruik en joggingpak vanonder het matras tevoorschijn en gaat snel naar buiten, strekt haar benen en gaat wat eten .

Om niet in de val te lopen zoekt ze telkens een ander eethuisje, waarna ze snel nog wat te eten haalt in de avondwinkel voor overdag.
Gelaten ondergaat ze haar lot maar de hoop dat het allemaal maar even zal duren verdwijnt langzaam
Haar baas noch haar vriend heeft ze gezien nadat de politie op kantoor en haar verzocht mee te komen.
Er is haar beloofd dat het onderzoek meteen zou worden gestart en het voor haar het beste zou zijn onder te duiken.
Haar vriend zorgde voor dit adres, maar liet zich nadien niet meer zien.
Is het een complot?

Het is haar allemaal nog wat wazig.
Na eerst op het politiebureau tot in het oneindige te zijn verhoord over een contract ,waar ze helemaal niets vanaf weet,zit ze nu hier.
Hoelang nog ,dagen ,weken ,maanden?
Ze weet het niet.
Ze werkte immers pas een week bij het bedrijf ,het werk dankend aan haar vriend, die ze eigenlijk ook nog maar enkele maanden kent.
Niet in paniek raken nu .
Ze vertrouwt haar gedachten aan het papier toe, ook het toenemende wantrouwen tegen baas en vriend en gooit het in de bek van de vogel .

Binnenkomend werpt ze de tas met boodschappen op het bed.
Dit keer heeft ze een gemixt drankje meegenomen.
Ze installeert zich op de tweezitter en met opgetroken benen geniet ze van het drankje.
Haar ogen dwalen naar de vogel op de kast in de hoek naast het bed .
Vanavond nog vóór ze wegging heeft ze nog de papieren gedachten in de grote bek gestopt en ze vraagt zich nu af waarom.
Glazen ogen staren haar aan wanneer ze haar hand in de bek steekt en de inhoud op het ,omlaaggetrokken ,opklapbed gooit.
Een schok , dan sprint ze ,met de inhoud van de vogel onder haar vest ,zonder pruik naar de politiepost.
Alles komt goed. 

De radiokrant van Nederland

Dit is Veronica …………..

De radiopiraat lag een stuk uit de kust op zee.
Je was teleurgesteld dat je er niet dicht bij kon komen, er hing een spanning om heen ,misschien omdat het illegaal was.

Hilversum III bestond nog niet,
maar ieder had zijn eigen stem.
Op elke steiger klonk een lied ,
van Ajax tot Jeruzaem.

Wie kent het lied nog?

In een rijtuigie 2x
In een rijtuigie helemaal naar Vinkeveen.
Het was op een dag in Maart
de boot lag uit de Vaart ???
En maar schommelen en maar kijken naar de kont van het paard.

Nadien dagenlang het woord kont in de mond en de kont van het paard voor ogen.

Moeders wil is wet, kaasie…
het enige uurtje dat moeders de baas waren toch??

Arbeidsvitaminen
De naam zegt al genoeg
Er werd in één uur meer gepresteerd dan in de 2 volgende uren.
De radio kan dus ook worden gebruikt als zweep.